ਪੈਲੇਸ ਅਬੋਹਰ ਵਿਖੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਕਥਾ ਦਾ ਆਯੋਜਨ

ਪੱਟੀ ਸਦੀਕ, 09 ਅਪ੍ਰੈਲ (ਬਲਕਰਨ ਸਿੰਘ ਮਸ਼ਾਲ)- ਦਿਵਯ ਜਯੋਤੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਸੰਸਥਾਨ ਵਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਪੈਲੇਸ ਅਬੋਹਰ ਵਿਖੇ 8 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ 12 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੱਕ ਪੰਜ ਰੋਜ਼ਾ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਕਥਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ | ਕਥਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਮਲ ਠੱਠਈ, ਮੇਅਰ, ਨਗਰ ਨਿਗਮ ਅਬੋਹਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਵਿਜੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਭਾਦੂ, ਐਡਵੋਕੇਟ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ, ਡਾ: ਸਾਹਬ ਰਾਮ, ਸ਼੍ਰੀ ਭੂਸ਼ਣ ਗਰਗ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਤਪਾਲ ਬਾਂਸਲ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਜੀਵ ਗੋਦਾਰਾ, ਡਾ: ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਨੇਜਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਪਕ ਡੁਮਰਾ, ਡਾ: ਏ.ਕੇ.ਵੀ. ਅਰਵਿਨ, ਡਾ: ਕੇ.ਵੀ. ਐੱਚ.ਕੇ. ਵਧਵਾ, ਰਾਜੇਸ਼ ਠਠਾਈ, ਸਵਾਮੀ ਗਿਆਨੇਸ਼ਾਨੰਦ, ਸਵਾਮੀ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰਾਨੰਦ, ਸਾਧਵੀ ਬਗੀਸ਼ਾ ਭਾਰਤੀ, ਸਾਧਵੀ ਕਿਰਨ ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਦੀਪ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਕਥਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਸਰਵ ਸ਼੍ਰੀ ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਚੇਲੀ ਸਾਧਵੀ ਜਯੰਤੀ ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਾਧਵੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਭਗਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਜੀਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸਹੀ ਸੇਧ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਕਾਲ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਵੈ-ਬੋਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਸੁਰੀਲੇ ਭਜਨ ਵੀ ਗਾਏ ਗਏ। ਕਥਾ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਆਰਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ।ਤੀ, ਸਾਧਵੀ ਕਿਰਨ ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਦੀਪ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਕਥਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਸਰਵ ਸ਼੍ਰੀ ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਦੀ ਚੇਲੀ ਸਾਧਵੀ ਜਯੰਤੀ ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਾਧਵੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਭਗਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਜੀਣ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸਹੀ ਸੇਧ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਕਾਲ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ, ਸੁਣਨਾ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ‘ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਟੀਚੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਵੈ-ਬੋਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਥਾ ਦੌਰਾਨ ਸੁਰੀਲੇ ਭਜਨ ਵੀ ਗਾਏ ਗਏ। ਕਥਾ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਆਰਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ।